Ο Ντουντού Σεαρένσε μίλησε στο BN Sports με αφορμή την αναμέτρηση του ΟΦΗ με τη Ρεν στη Γαλλία για τη δεύτερη αγωνιστική του Europa League, γυρίζοντας τον χρόνο πίσω σε δικές του στιγμές με τις δύο ομάδες, αλλά και εκφράζοντας την αγάπη του για την Ελλάδα.
Συνέντευξη στον Χρήστο Μαυρίδη
Ο Ντουντού Σεαρένσε έζησε ξεχωριστές στιγμές στην Ελλάδα, φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού και του ΟΦΗ και, όπως αποδεικνύεται, διατηρεί ακόμη έντονα συναισθήματα για τη χώρα μας. Ο Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής μίλησε στο BN Sports με αφορμή την αναμέτρηση της Ρεν με τον ΟΦΗ για το Europa League, καθώς έχει αγωνιστεί και για τους δύο συλλόγους.
Από τον επικό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 2009 με τα «ερυθρόλευκα» απέναντι στην ΑΕΚ και την ατάκα του Ερνέστο Βαλβέρδε στο ημίχρονο, μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΟΦΗ, ο Ντουντού ξετύλιξε το «κουβάρι» των αναμνήσεών του. Παράλληλα, αναφέρθηκε στην εμπειρία του στη Ρεν, στην προσαρμογή του στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αλλά και στη ζωή του μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.
Με ξεχωριστή θέση στην καρδιά του να έχουν τόσο ο ΟΦΗ όσο και ο Ολυμπιακός, ο άλλοτε διεθνής μέσος μίλησε για την ατμόσφαιρα στο «Γεντί Κουλέ», το γκολ που δεν θα ξεχάσει ποτέ απέναντι στον Εργοτέλη και τις δυσκολίες που περιμένουν τους Κρητικούς στη Γαλλία. Επιπλέον, έστειλε το δικό του μήνυμα στους Έλληνες φιλάθλους που τον στήριξαν, αποκαλύπτοντας πως θέλει να επιστρέψει σύντομα για να τους αγκαλιάσει ξανά και να απολαύσει έναν… γλυκό καφέ!
Πώς είναι η ζωή σου μετά το ποδόσφαιρο;
«Αυτήν τη στιγμή εργάζομαι ως οικονομικός σύμβουλος και ειδικός επενδύσεων. Αμέσως μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής μου καριέρας, ξεκίνησα σπουδές στη Βραζιλία, όπου απέκτησα δύο πτυχία. Πλέον, η επαγγελματική μου δραστηριότητα καλύπτει ένα ευρύ φάσμα επιχειρηματικών τομέων, από το ποδόσφαιρο και τις πρώτες ύλες μέχρι τα ακίνητα, καθώς και τις συγχωνεύσεις και εξαγορές επιχειρήσεων».
Πώς πήρες την απόφαση να σπουδάσεις;
«Μετά την καριέρα σου είσαι απλώς ένας πρώην ποδοσφαιριστής, αλλά έχεις κι άλλο χρόνο στη ζωή σου που πρέπει να απασχολήσεις τον εαυτό σου κι εγώ ήθελα να το κάνω σε έναν άλλον τομέα. Έτσι, έψαχνα να βρω τι θα με έκανε να έχω το ίδιο πάθος που είχα μέσα στο γήπεδο ως ποδοσφαιριστής και το βρήκα στον χώρο τον επιχειρήσεων».
Θυμάσαι τη συμμετοχή σου με την εθνική Βραζιλίας στα προκριματικά του Μουντιάλ 2006, όπου πέρασες αλλαγή και είχες μπροστά σου μία τριάδα (Ροναλντίνιο, Κακά, Ρονάλντο) που θα κατέληγε να έχει τέσσερις Χρυσές Μπάλες;
«Εννοείται πως το θυμάμαι. Είχα ψηφιστεί δεύτερος καλύτερος παίκτης του Παγκοσμίου Κυπέλλου K20 του 2003 κι έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία. Έπαιξα στην εθνική Βραζιλίας, εκείνη τη χρονιά, που είχε τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, όπως ο Ροναλντίνιο, ο Ρονάλντο, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Ντίντα και άλλοι. Είμαι πολύ περήφανος για την καριέρα μου ως παίκτης. Πρώτα απ’ όλα που κατάφερα να γίνω επαγγελματίας και εκπλήρωσα το όνειρο μου και το γεγονός πως αγωνίστηκα με το εθνόσημο ήταν η μεγαλύτερη νίκη για εμένα».
Η Ρεν ήταν η ομάδα που σε σύστησε στην Ευρώπη. Πώς ήταν η εμπειρία σου εκεί;
«Όταν πήγα στη Ρεν, ήμουν πολύ μικρός, καθώς έφυγα από τη Βραζιλία για να πάω στην Ιαπωνία και μετά στη Γαλλία. Το παιχνίδι της Ευρώπης διέφερε πολύ σε σχέση με αυτό της χώρας μου και ήθελα να μπορέσω να προσαρμοστώ σε αυτό. Το ποδόσφαιρο εκεί είναι πολύ σκληρό και ήταν δύσκολο να πάρεις φανέλα βασικού στη Ligue 1. Ήταν σαν σχολείο η εμπειρία αυτή για εμένα και αργότερα στη Ρωσία με τη ΤΣΣΚΑ Μόσχας, έπρεπε να μάθω να χρησιμοποιώ ακόμη περισσότερο τη δύναμη μου».
Είχες τον Μπόλονι προπονητή στη Ρεν, ο οποίος στη συνέχεια πέρασε από τον πάγκο του ΠΑΟΚ και του Παναθηναϊκού. Τι θυμάσαι από τη συνεργασία σου μαζί του;
«Ο Μπόλονι πραγματικά με βοήθησε πολύ και στα παιχνίδια, αλλά κυρίως στις προπονήσεις. Εξέλιξε κάποιες δεξιότητες μου, ώστε να μπορέσω να προσαρμοστώ γρηγορότερα στην νοοτροπία της Ευρώπης και να με προετοιμάσει για να κάνω το επόμενο… βήμα». 
Από τη θητεία σου στον Ολυμπιακό, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας 2009 απέναντι στην ΑΕΚ. Υπήρξε κάτι που ειπώθηκε στο ημίχρονο στα αποδυτήρια, όταν χάνατε με 2-0;
«Τι τελικός! Μέχρι σήμερα νομίζω πως παραμένει ο καλύτερος στην Ελλάδα. Ο Βαλβέρδε αυτό που είπε σε εμάς είναι πως «Τώρα είναι η ώρα μας!» και εμείς είχαμε τόσους έμπειρους παίκτες, που ήταν εύκολο να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι και να πιστέψουμε πως μπορούμε να κατακτήσουμε τον τίτλο. Πολλοί θυμούνται τον πανηγυρισμό μου, χτυπώντας το χέρι μου και εγώ βλέποντας την ατμόσφαιρα του γηπέδου, «ξεχείλιζα» ενθουσιασμό».
Μετά από τον Ολυμπιακό, έφυγες για σχεδόν 3 χρόνια και ξαναγύρισες στον ΟΦΗ. Πώς πήρες την απόφαση να έρθεις πίσω στην Ελλάδα;
«Η αλήθεια είναι πως υπέφερα όταν έφυγα από τον Ολυμπιακό. Μου έλειπε και η ομάδα, αλλά και η Ελλάδα και ήθελα να γυρίσω όσο το δυνατόν συντομότερα. Όταν λοιπόν ο ΟΦΗ με κάλεσε, ένιωθα πως γυρίζω πίσω να τελειώσω την «αποστολή» μου στην Ελλάδα, καθώς εκεί «άδειαζε» το κεφάλι μου και μπορούσα να είμαι πλήρως συγκεντρωμένος στο ποδόσφαιρο. Το απολάμβανα υπερβολικά».
Πρώτη επαφή, πρώτο γκολ με τη φανέλα του ΟΦΗ, τι σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή;
«Το θυμάμαι, ναι! Δεν το πίστευα και θεωρώ πως ήταν από τα πιο τρελά πράγματα που συνέβησαν στην καριέρα μου, με την πρώτη επαφή που κάνω, φορώντας τη φανέλα του ΟΦΗ, η μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα».
Ποιος σε βοήθησε περισσότερο να ενσωματωθείς και με ποιον σου άρεσε περισσότερο να βρίσκεστε μαζί στο γήπεδο;
«Η αλήθεια είναι πως στην αρχή κανένας. Ήμουν μόνο εγώ και η νοοτροπία μου. Αργότερα, ο τερματοφύλακας, Ντάνιελ Φερνάντες με βοήθησε αρκετά και παραμένει μέχρι και σήμερα ένας από τους καλύτερους μου φίλους που γνώρισα, ενώ αγωνιζόμουν στο εξωτερικό».
Η σχέση σου με τον τότε προπονητή σου, Ρικάρντο Σα Πίντο;
«Όχι και τόσο καλή. Μερικές φορές ήταν όλα εντάξει, αλλά δεν υπήρξε ποτέ κάποιου είδους «φιλία». Ήταν πάντα μία σχέση προπονητή – παίκτη».
Τότε ο ΟΦΗ έπαιζε στο «Θεόδωρος Βαρδινογιάννης», γνωστό και ως «Γεντί Κουλέ». Θυμάσαι την ατμόσφαιρα του γηπέδου;
«Πραγματικά ήταν σαν κλουβί. Τρομερή ατμόσφαιρα και το καλύτερο θεωρώ πως ήταν το γεγονός ότι δεν υπήρχε στεναχώρια, όλοι οι φίλαθλοι έμοιαζαν χαρούμενοι. Ήμουν τυχερός που αγωνίστηκα σε δύο ομάδες στην Ελλάδα με τέτοια ατμόσφαιρα, ακόμη κι αν ήταν τελείως διαφορετικές οι απαιτήσεις».
Ποια στιγμή ξεχωρίζεις περισσότερο με τη φανέλα του ΟΦΗ;
«Γενικά κοιτάζω την πιο γενική εμπειρία. Η ομάδα δυσκολευόταν πολύ στο πρώτο μισό του πρωταθλήματος και θεωρώ πως κατάφερα να μεταδώσω τη δική μου νοοτροπία στους υπόλοιπους συμπαίκτες μου. Αυτό που ήθελα να περάσω είναι να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας. Το κλαμπ υπήρχε και θα υπάρχει πάντα, εμάς ο χρόνος μας είναι περιορισμένος και πρέπει να φτιάξουμε τη δική μας ιστορία γρήγορα. Από το να βρίσκεσαι κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού, φτάνεις να τερματίζεις 6ος στο πρωτάθλημα. Αυτό από μόνο του ήταν μία νίκη για εμένα».
Άρα δεν υπάρχει μία στιγμή που να έχει αποτυπωθεί στη μνήμη σου, αυτούς τους έξι μήνες;
«Ναι βασικά υπάρχει μία. Το γκολ που πέτυχα απέναντι στον Εργοτέλη είναι από τα καλύτερα που έχω βάλει σε όλη μου τη ζωή».
Θυμάσαι πώς ήταν η ζωή στο Ηράκλειο;
«Απολάμβανα την κάθε στιγμή. Η ζωή εκεί ήταν πιο «εύκολη» και πιο ήσυχη. Μου άρεσε πολύ ο χρόνος μου στην Κρήτη, γιατί υπήρχε πραγματική ηρεμία».
Τι πιστεύεις ότι θα κρίνει το ματς ανάμεσα σε Ρεν και ΟΦΗ;
«Ο ΟΦΗ είναι πολύ δυνατός στην έδρα του και το ίδιο ισχύει και για τη Ρεν. Οπότε, οι Γάλλοι θεωρώ πως έχουν το προβάδισμα σε αυτήν την αναμέτρηση».
Πώς είναι το κλίμα στο «Ροαζόν Παρκ»;
«Πολύ περισσότερο κρύο από ότι στο Ηράκλειο. Πιστεύω πως κυρίως αυτός είναι ο λόγος που ο ΟΦΗ θα δυσκολευτεί, η διαφορά συνθηκών. Πολύ απαιτητικό παιχνίδι και για τις δύο ομάδες».
Ποιοι ήταν οι καλύτερες παίκτες που έχεις συνεργαστεί στους δύο συλλόγους;
«Γενικότερα ο καλύτερος που έχω παίξει είναι ο Ροναλντίνιο. Όσον αφορά στις δύο ομάδες, στη Ρεν ήταν ο Γιοάν Γκουρκίφ και στον ΟΦΗ ο Ντάνιελ Φερνάντες».
Ένα μήνυμα για τους φίλους του ΟΦΗ;
«Θέλω να στείλω ένα μήνυμα γενικά στους Έλληνες που με υποστήριξαν, τους φίλους του ΟΦΗ, αλλά και του Ολυμπιακού. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και πως είμαι πολύ χαρούμενος που πέρασα από τη χώρα αυτή. Είμαι περήφανος που «έγραψα» τη δική μου ιστορία στην Ελλάδα και θέλω να έρθω όσο το δυνατόν συντομότερα για να τους πάρω όλους μία μεγάλη αγκαλιά και να πιώ… γλυκό καφέ!»
